Do miejsc narażonych na ciągłe lub nieustanne działanie wody możemy zakwalifikować:
1. Niecki basenów kąpielowych i fontanny
2. Plaże około basenowe
3. Miejsca mokre pomieszczeń sanitarnych: natryski, łazienki, WC, przebieralnie, szatnie
4. Zbiorniki wody pitnej
5. Zbiorniki i oczyszczalnie ścieków
6. Tarasy i balkony
Kluczową sprawą
przy wykonywaniu prac na tarasie lub balkonie są sprawy związane ze spadkami, dylatacjami i projektem rozłożenia fliz. skoordynowane przed wykonaniem warstwy dociskowej tak, aby odstęp między dylatacjami był dopasowany do rozmiaru fliz dla zredukowania ich cięcia oraz był rozsądnie związany ze spadkami. Gdy spadki schodzą się do odpływów znajdujących się w wewnętrznych powierzchniach tarasu, istnieje konieczność stworzenia dylatacji na liniach przełomu spadków. Spadki powinny mieć ok. 2 % i być zrobione pod warstwą ocieplającą, wykonaną np. z twardego styropianu. Wówczas jastrych dociskowy, znajdujący się na warstwie ocieplającej ma jednakową grubość.
Bez wyjątku każdy przypadek potrzebuje specjalnej technologii robót i specyficznych wyrobów na ich wykonanie.
Przedstawiamy w sposób przeglądowy uszczelnienie tarasów i balkonów.
Trzeba pamiętać o kilku zasadach, których nieprzestrzeganie może skutkować niszczeniem struktur budowlanych, przeciekami, odspajaniem kafelek i niemałymi kosztami przyszłych napraw.
UWAGA: Zawsze należy sprawdzić technologię prac w kartach technicznych używanych wyrobów specjalistycznej chemii budowlanej.
Dylatacje w warstwie dociskowej powinny znajdować się w odstępach od 2 do 5 m w zależności od położenia tarasu w relacji do stron świata i koloru płytek a szerokość szczeliny dylatacyjnej powinna wynosić min. 1 cm. Jeżeli w warstwie dociskowej nie ma dylatacji to trzeba je wykonać przed naniesieniem zaprawy uszczelniającej, np. za pomocą szlifierki kątowej, nacinając powierzchnię na głębokość 2 cm. Na dylatacji przyklejamy za pomocą zaprawy uszczelniającej taśmy uszczelniające.
Umieszczamy zaprawę uszczelniającą na całą powierzchnię tarasu. Po jej zastygnięciu nakładamy kolejne warstwy uszczelnienia tak, żeby ich łączna grubość była zgodna z wymogami producenta specjalistycznej chemii budowlanej.
Mocowanie płytek ceramicznych wykonujemy metodą gwarantującą pełne przyleganie kleju do spodu płytek ceramicznych. Zalecane jest stosowanie elastycznych, półpłynnych zapraw klejowych, albo zaprawy wysoko elastyczne.
Przerwy między płytkowe fugujemy elastyczną zaprawą fugową.
Fugi dylatacyjne wykonujemy przenosząc dylatacje z jastrychu dociskowego i na zetknięciach ściana podłoga. W szczelinę wciskamy sznur dylatacyjny i wypełniamy fugą silikonową, pamiętając o takiej samej szerokości szczeliny dylatacyjnej jak w jastrychu dociskowym tzn. min. 1 cm.
W przypadku konieczności mocowania balustrad przebijających powierzchnię tarasu wykorzystujemy epoksydową zaprawę uszczelniającą.